اتاق خبر

۱۳۸۷ خرداد ۱۴, سه‌شنبه

تصمیم داشتم در رابطه با نتیجه نهایی انتخابات مقدماتی حزب دموکرات امشب مطلبی بنویسم اما چون هیلاری کلینتون در سخنرانی امشب خود اعلام کرد که هنوز در رابطه با آینده کمپین خود تصمیمی نگرفته است و شکست را نمی پذیرد صبر خواهم کرد تا ببینم کار در چند روز آینده به کجا خواهد انجامید و بعد به بررسی انتخابات خواهم پرداخت. سخنرانی هیلاری مجلس جشن CNN و MSNBC را به عزا تبدیل کرد، هر چند که گمان نکنم هیلاری مبارزه اش را به دنور و کنوانسیون بکشاند.

در هر صورت امشب--بواسطه تاجگذاری اوباما توسط رسانه ها و سوپر دلگتهای حزب دموکرات--برای ایالات متحده آمریکا بی شک شب غم انگیزی است.

پس نوشت-چهارشنبه: به گفته نیویورک تایمز هیلاری کلینتون روز جمعه رسما به کمپین خود برای تصاحب نامزدی حزب دموکرات و رویای ۱۸ میلیون رأی دهنده اش پایان خواهد داد.

۱۳۸۷ خرداد ۱, چهارشنبه

اوباما و ایران

چیزی حدود 8 سال طول کشید تا جرج بوش و حامیانش در کنگره و رسانه ها متوجه شوند با چه کسانی در رهبری ایران طرف هستند (اینکه الان سیاست دولت بوش در رابطه با ایران وسط زمین و هوا مانده یک بحث دیگر است.) حالا سناتور باراک اوباما، مدعی جدی نامزدی حزب دموکرات، که تمام تجربه کاریش در دولت فدرال به دو سال نیز نمی رسد مدعی است راه مقابله با تهدید جمهوری اسلامی را یافته است. منتهای مراتب صحبتهای ضد و نقیض او در این زمینه نشان می دهند که او یا ظاهرا درک درستی از وضعیت ندارد یا بطور کل از مرحله پرت است:

برای دوستانی که نمی توانند این ویدیو را ببینید عرض کنم که در روز 18 ماه می در ایالت Oregan اوباما تهدید ایران را بسیار کوچک می شمارد و ادعا می کند چون قدرت نظامی ایران با قدرت نظامی ایالات متحده قابل مقایسه نیست ایران تهدیدی برای آمریکا به شمار نمی رود، ولی درست دو روز بعد در Montana ایران را تهدیدی بزرگ و جدی می خواند. جالبتر اینکه در مصاحبه با CNN در روز سه شنبه اوباما ادعا کرد او قصد ملاقات نه با احمدی نژاد که با قدرت اصلی تصمیم گیری در ایران (احتمالا آقا) را دارد (تصور کنید شرفیاب شدن باراک اوباما را به حضور مقام معظم رهبری و توصیه های دلسوزانه مقام عظمای ولایت به او). از روز سه شنبه به این طرف هم پشتیبانان و مشاوران او در رسانه های آمریکا همین حرف مسخره را مرتب تکرار می کنند. مشاور او سوزان رایس می گوید اوباما با فرد مناسب در رهبری ایران گفتگو خواهد کرد که این شخص الزاما احمدی نژاد نیست. بیل ریچاردسون هم می گوید حالا که گفته است ما قصد ملاقات با احمدی نژاد را داریم؟ در ایران می توان با ملاهای معتدل گفتگو کرد...

به دنیای پر از "تغییر" باراک اوباما خوش آمدید.

۱۳۸۷ اردیبهشت ۲۲, یکشنبه

درباره نتایج هفته گذشته در ایندیانا و کارولینای شمالی

1- در ایندیانا درصد رأی دهندگان سیاهپوست از آن چیزی که انتظار می رفت (11 درصد) فراتر رفت و به حدود 17 درصد رسید. از این 17 درصد 90 درصد یه اوباما رأی دادند و همین امر باعث شد بر خلاف آنچه نظر سنجی ها پیش بینی می کردند هیلاری ایندیانا را فقط با اختلاف 2 درصد ببرد.

2- در کارولینای شمالی شمار رأی دهندگان سیاهپوست از 25 تا 30 درصد پیش بینی شده به چیزی نزدیک به 34 درصد رسید که از این 34 درصد 91 درصد به اوباما رأی دادند. همین امر باعث پیروزی دو رقمی اوباما در کارولینای شمالی شد.
3-بر خلاف گفته های بسیاری از کسانی که این روزها در رسانه های آمریکا نتایج انتخابات هفته پیش را شکستی بزرگ برای هیلاری می شمارند، هیلاری در ایندیانا و کارولینای شمالی نتایج بدی بدست نیاورد. او تا یک ماه قبل در ایندیانا از اوباما عقب بود و حتی بر اساس پیش بینی کمپ اوباما ایندیانا ایالتی بود که قرار بود اوباما در آن پیروز شود. در کارولینای شمالی نیز هیلاری یک ماه قبل بین 20 تا 25 درصد عقب بود و در فاصله پیروزی خود در پنسیلوانیا تا انتخابات هفته پیش توانست فاصله را (البته با کمک کشیش اوباما) به 14 درصد برساند.
4- پیروزی در کارولینای شمالی برای کلینتون غیر ممکن بود چرا که جمعیت عظیم رأی دهنده سیاه پوست این ایالت و رأی یک طرفه آنها به اوباما چنین امکانی را از او سلب می کرد. برای پیروزی در کارولینای شمالی هیلاری باید حداقل 70 درصد رأی سفید پوستها را از آن خود می کرد که این هم امری غیر ممکن بود چرا که بر خلاف اکثر سیاهان، به نظر می رسد بر اساس آمار، اولویت اول اغلب سفید پوستان نژاد و یا رنگ پوست نیست(هر چند که مسلما--بخصوص در ایالتهای جنوبی--سفید پوستانی وجود دارند که بر همین اساس رأی می دهند.) با این همه همانطور که پیشتر اشاره کردم هیلاری در مقایسه با ایالتهایی مانند ویرجینیا که از لحاظ جمعیتی آماری مشابه با کارولینای شمالی دارد بسیار بهتر عمل کرد:

The voting demographics:

White male: VA 28%, N.C. 27%

White female: VA 35%, N.C. 35%

Black Male: VA 13%, N.C. 13%

Black Female: VA 17%, N.C. 20%

In Virginia, Obama won 67% of White Men, in North Carolina 40%

In Virginia, Obama won 45% of White Women, in North Carolina 33%

In Virginia, Obama won 93% of Black Men and 85% of Black Women

In North Carolina, he won 91% of Black Men and Black Women

5-تنها ایرادی که من به استراتژی کلینتون قبل از انتخابات هفته گذشته دارم این است که چرا او با بزرگ کردن مسأله معافیت موقت از پرداخت مالیات بنزین gas tax holiday این موضوع را تبدیل به موضوع داغ مورد بحث رسانه ها کرد و خواسته یا ناخواسته باعث شد تا موضوع کشیش اوباما و جنجال تازه او در روزهای آخر پیش از انتخابات به فراموشی سپرده شود. این کار از دید من اشتباه بود هر چند که شاید در نهایت در نتیجه کلی تآثیری نداشت.

6- با نتایجی که هفته گذشته بدست آمد کار برای هیلاری بسیار سخت شد. نامزدی باراک اوباما اکنون تقریبا قطعی است هر چند که اگر حداقل معضل فلوریدا حل شود و آرای عمومی آن در نتایج بدست آمده محاسبه شود هیلاری همچنان شانس بردن آرای عمومی را دارد، بشرط اینکه او وست ویرجینیا را با اختلاف 40 درصد، کنتاکی را با اختلاف 30 درصد و پورتوریکو را با احتساب 25 درصد ببرد (پورتوریکو یک میلیون رأی دهنده دموکرات دارد) و در اورگان با اختلاف 5 درصد و در مونتانا و داکوتای جنوبی با اختلاف حداکثر 10 درصد ببازد. در این حالت هیلاری چیزی حدود 470,000 رأی بدست خواهد آورد که با اضافه شدن آرای فلوریدا و یا فلوریدا و میشیگان (به همراه آرای عمومی کاکسها که اوباما در آنها دست بالا را دارد) او در آرای عمومی از اوباما پیش خواهد افتاد.

7- متأسفانه هیلاری خود و راه شکست دادن اوباما را دیر پیدا کرد و به همین خاطر است که با وجود عملکرد قابل قبولش در انتخابات هفته گذشته وهمچنین کمپین کردن فوق العاده اش پس از پیروزی در تکزاس و اوهایو بواسطه پیدا کردن پایگاه خود، تقریبا دیگر فرصتی برای جبران ندارد. بقول یکی از دوستانم هیلاری درست مانند تیمی می ماند که تازه از دقیقه 80 به بعد راه دروازه حریف را پیدا کرده اما دیگر فرصتی برای تغییر نتیجه ندارد. واقعا حیف.

۱۳۸۷ اردیبهشت ۱۳, جمعه

دولت هزار چهره

۱۳۸۷ اردیبهشت ۸, یکشنبه

چرا هیلاری کلینتون نسبت به اوباما قابلیت انتخاب شدن بیشتری دارد

به نظر می رسد با توجه به تمامی تحلیلهایی که تا بحال راجع به قابلیت انتخاب شدن (electability) هیلاری کلینتون و باراک اوباما ارائه شده، هیلاری برای تصاحب کاخ سفید از بخت بیشتری نسبت به اوباما بر خوردار باشد، حتی اگر اوباما در پایان کار از لحاظ تعداد دلگت و آرای عمومی از او اندکی پیش باشد.

انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در 50 ایالت و منطقه کلمبیا (واشینگتن دی سی) برگزار می شود. این پنجاه ایالت به همراه پایتخت ایالات متحده در مجموع 538 رآی الکترال (electoral vote) دارند که برنده انتخابات باید 270 عدد از آنها را از آن خود کند.

از بین پنجاه ایالت و پایتخت ایالات متحده، بر اساس سابقه انتخابات،

- 15 ایالت معمولا به دموکراتها رآی می دهند (196 رأی الکترال)

-19 ایالت به جمهوریخواهان رأی می دهند ( 152 رأی الکترال)

-17 ایالت برای هر دو حزب احتمال برابر دارند ( 190 رأی الکترال). این ایالتها اصطلاحا toss-up نامیده می شوند. از این 17 ایالت یازده عدد از آنها در انتخابات چند دوره گذشته به جمهوریخواهان تعلق یافته که عبارتند از :Arkansas, Colorado, Florida, Iowa, Missouri, Nevada, New Mexico, North Carolina, Tennessee, Virginia, and West Virginia. این یازده ایالت 114 رأی الکترال دارند. 6 ایالت از این 17 ایالت در انتخابات چند دوره اخیر به دموکراتها اختصاص پیدا کرده است که شامل 76 رأی الکترال می شوند: Maine, Michigan, New Hampshire, Ohio, Pennsylvania, and Wisconsin.

می توان بر اساس این داده ها نتیجه گرفت که برای این که دموکراتها بتوانند در انتخابات ماه نوامبر به رقم 270 و پیروزی دست پیدا کنند باید علاوه بر بردن هر 15 ایالت خود به تعداد کافی از 17 ایالتی که بین هر دو حزب شانس مساوی دارند نیز ببرند.

هیلاری کلینتون و باراک اوباما قاعدتا هر دو بدون مشکل هر 15 ایالت متعلق به دموکراتها را از آن خود خواهند کرد اما سوال اینجاست که کدامیک از آنان در 17 ایالتی که به بین هر دو حزب شانس مساوی دارند رأی الکترال بیشتری کسب خواهد کرد؟

هیلاری تا بحال 17 پرایمری و کاکس را برده است که از آنها 3 ایالت در انتخابات سراسری معمولا به جمهوریخواهان رأی می دهند، 5 به دموکرات و 9 بین هر دو حزب شانس برابر دارند. اگر هیلاری 15 ایالت دموکراتها و 9 ایالت toss-up راببرد به رقم 312 رأی الکترال خواهد رسید. (بدون میشیگان و فلوریدا رقم هیلاری به 268 می رسد).

اوباما تا بحال 27 پرایمری و کاکس برده است که 12 عدد از آنها جمهوریخواه 9 دموکرات و 6 بین هر دو حزب شانس برابر دارند. اگر اوباما 15 ایالت دموکراتها و 6 ایالت toss-up راببرد رقم رأی الکترال او به 250 خواهد رسید.

اکنون بد نیست نگاهی هم به ایالتهای باقی مانده بیاندازیم. از ایالتهای باقی مانده 5 ایالت جمهوریخواه هستند: Indiana, Kentucky, Montana and South Dakota یکی از آنها دموکرات: Oregon و دو ایالت باقی مانده برای هر دو حزب شانس برابر دارند: West Virginia and North Carolina.

اگر اوباما وست ویرجینیا و کارولینای شمالی را ببرد رقم او به 270، اگر فقط کارولینای شمالی راببرد رقم او به 256 و اگر فقط وست ویرجینیا را ببرد رقم او به 255 خواهد رسید.

اگر هیلاری هر دو ایالت را ببرد رقم او به 332 خواهد رسید. اگر او فقط کارولینای شمالی را ببرد به رقم 327 و اگر فقط وست ویرجینیا را ببرد به رقم 317 خواهد رسید. او در هر سه حالت برنده است.

بر اساس همین احتمالات که البته صد در صد هم نیستند و با توجه به اینکه ایالاتی که بین هر دو حزب شانس برابر دارند (toss-up) از جمعیت کاتولیک، لاتین، زنان و افراد مسن فراوانی بر خوردار هستند (رأی دهندگان هیلاری) به نظر می رسد شانس هیلاری کلینتون برای پیروزی در ماه نوامبر بسیار فراتر از شانس باراک اوباما باشد و چون طبق قانون سوپر دلگتها می توانند بر اساس قوه تشخیص خود و قابلیت انتخاب نامزدها و نه صرفا دلگتهای تصاحب شده در پرایمری و کاکسها وهمینطور الزاما رأی عمومی بهترین نامزد را انتخاب کنند بهترین گزینه برای آنان، اگر خواستار پیروزی در ماه نوامبر هستند، هیلاری کلینتون است.

پ.ن. این مناظره جالب را هم ببینید. هرالدو ریورا با من هم نظر است ولی دیک موریس (یکی از دشمنان خونی بیل و هیلاری کلینتون) طبیعتا بشت مخالف بحث electability است.

منبع: ویلیام آرنان

۱۳۸۷ اردیبهشت ۶, جمعه

در مورد پیروزی بزرگ هیلاری در پنسیلوانیا

به این چند نکته باید اشاره کنم که:

1- باراک اوباما در 6 هفته ای که در پنسیلوانیا چیزی حدود 12 میلیون دلار هزینه تبلیغات تلویزیونی کرد (به نسبت 3 میلیون دلاری که کلینتون هزینه کرد) در نهایت فقط توانست فاصله 20 درصدی خود با کلینتون را به 10 درصد برساند. البته او کاهش این اختلاف را علاوه بر بمباران تلویزیونی خود مدیون فرصت شش هفته ای است که باعث شد او بتواند سر فرصت با اتوبوس و قطار از کل این ایالت بازدید کند.

2- طبق ادعای یکی از هواداران و مسئولین کمپین اوباما اظهارات او در سانفرانسیسکو در رابطه با ساکنین شهرهای کوچک و مناطق روستایی پنسیلوانیا و همینطور عملکرد ضعیف او در مناظره شبکه ABC برایش بسیار گران تمام شد.

3- اوباما در ظرف 6 ماه گذشته حداقل 20 بار مناظره تلویزیونی داشته است، اما پس از گذشت این مدت هنوز در مناظره ها وحشتناک ضعیف عمل می کند. به نظر می رسد تنها هنر او در فن سخنوری خواندن سخنرانی ها از روی تله پرامپتر است.

4-طبق روال همیشه کسانی که در چند روز آخر و یا روز آخر تصمیم نهاییشان را گرفتند به نسبت دو به یک به کلینتون رأی دادند.

5-هیلاری در انتخابات پنسیلوانیا اکثریت رأی یهودیان، کاتولیکها، دارندگان اسلحه و کسانی که مرتب به کلیسا می روند را از آن خود کرد. این چهار گروه از رآی دهندگان به همراه رأی دهندگان طبقه کارگری (working class) کسانی هستند که دموکراتها برای پیروزی در پنسیلوانیا در انتخابات ریاست جمهوری به آنها نیاز مبرم دارند. دموکراتها بدون پیروزی در پنسیلوانیا، اوهایو و فلوریدا قادر به تصاحب کاخ سفید نخواهند شد.

6-طبق آخرین نظرسنجی رسموسن که امروز اعلام شد هیلاری مک کین را در پنسیلوانیا شکست خواهد داد، در صورتی که مک کین بر اوباما غلبه خواهد کرد.

7-اگر انتخابات مقدماتی حزب دموکرات به مانند مدل انتخاباتی جمهوریخواهان که در آن برنده ایالت تمامی دلگتهای ایالت را از آن خود می کند بر گزار شده بود اکنون نامزدی هیلاری قطعی شده بود و اوباما به تاریخ پیوسته بود. البته به نظر می رسد نظام حاکم فعلی حزب دموکرات ترجیح می دهد نوامبر ببازد تا اینکه نامزدی را به هیلاری بدهد، حتی اگر هیلاری برای مک کین به نسبت اوباما رقیب سرسخت تری باشد.

تمامی موارد مطرح شده البته بحثهایی است که در حال حاضر مطرح است. اما اگر اینگونه که از سخنان دنیس راس و ادمیرال مالن رييس ستاد مشترک ارتش آمريکا بر می آید (مالن می گوید در آینده ای بسیار نزدیک مجبور خواهیم شد با ایران برخورد کنیم) مساله حمله آمریکا به ایران روی میز قرار گرفته باشد آنوقت با شرایطی کاملا متفاوت طرف خواهیم بود.

۱۳۸۷ فروردین ۲۸, چهارشنبه

جان مک کین: اجازه نخواهم داد ایران به سلاح اتمی دست پیدا کند

در مصاحبه ای که دیروز در برنامه Hardball شبکه MSNBC انجام شد جان مک کین در پاسخ به سوال یک دانشجو و همینطور کریس متیوز مجری برنامه گفت که او اجازه نخواهد داد ایران به سلاح اتمی دست پیدا کند. مک کین در صحبتهایش دو بار اشاره کرد که شکی ندارد که جاه طلبی های تهران در منطقه در راستای تحقق "رویای ایرانی ای" (Persian ambition) است که ایران سالهاست بدنبالش بوده است. او حکومت تهران را رژیمی تندرو، ستمگر و سرکوبگر توصیف کرد که در ماهیتش شکی وجود ندارد. او گفت در صورتی که ایران و فعالیتهای اتمی آن تبدیل به خطری محرز و آنی برای منافع استراتژی ایالات متحده شوند او مسلما گزینه نظامی را مد نظر قرار خواهد داد.