اتاق خبر

۱۳۸۶ بهمن ۵, جمعه

باراک اوباما و انتخابات کارولینای جنوبی: اوج گیری دوباره یا آغاز یک پایان؟

خشایار خیرخواه - تورنتو

بر اساس تمامی نظر سنجی های منتشر شده تا به اکنون باراک اوباما را می توان برنده رقابت انتخاباتی فردا در ایالت کارولینای جنوبی نامید. سوال اصلی اما این است که آیا این پیروزی زمینه را برای پیروزیهای آتی او در انتخابات روز سه شنبه بزرگ مهیا خواهد ساخت یا خیر.

پاسخ به این سوال را در دو نکته بسیار مهم باید جستجو کرد:
۱- بیش از 50 درصد از رأی دهندگان انتخابات فردا سیاه پوست هستند. در بین سیاه پوستان اوباما به نسبت 60 به 20 از کلینتون پیش است اما در بین سفید پوستان او فقط از حمایت 10 درصد از آنها برخوردار است و این خبر خوبی برای اوباما نیست، چرا که این آمار نشان می دهد او خارج از کارولینای جنوبی و در ایالتهایی نظیر کالیفرنیا با جمعیت سیاه پوست بسیار کمتر به مشکل برخواهد خورد. اوباما همواره تلاش کرده است خود را نامزد تمامی طیفهای رأی دهنده، از جمله رأی دهندگان مستقل و جمهوریخواهان معتدل جلوه دهد. اگر او فردا فقط با اتکا به پیروزی سیاه پوستان به پیروزی برسد تا حد یک نامزد صرفا مورد حمایت سیاهان تنزل خواهد کرد و این تقریبا به منزله پایان کار او خواهد بود.
۲-آمارهای تحلیلی انتخابات فردا (cross tabs) از نتیجه انتخابات مهمتر خواهند بود. در دو انتخابات نیوهمشایر و نوادا باراک اوباما رآی زنان، رأی دهندگان بالای 50 سال و اقشار کم در آمد حزب دموکرات را به هیلاری واگذار کرد. باید دید علی رغم پیروزی احتمالی او این روند فردا نیز ادامه پیدا خواهد کرد یا خیر.
در منظر کلی باراک کمپین باراک اوباما بعد از شکست در نیوهمپشایر در روز 9 ژانویه دچار مشکل شده است. شکست اوباما در دو رقابت پیاپی و موضع دفاعی و شکننده او در مقابل حملات بی وقفه هیلاری و بیل کلینتون آنچه را که تبدیل به جنبشی عظیم شده بود تا حد یک نامزد انتخاباتی معمولی و بیشتر مورد علاقه سیاه پوستان تا طیفهای دیگر رأی دهندگان حزب دموکرات تنزل داده است. در این زمینه این نوشته اشپیگل به عنوان "پایان انقلاب باراک اوباما" را توصیه می کنم.
اوباما اگر می خواهد دوباره تبدیل به همان رقیب ترسناکی شود که در فاصله بین انتخابات آیوا و نیوهمپشایر کپمین هیلاری کلینتون را تا مرز سقوط پیش برده بود نه تنها باید تلاش کند به پیام اصلی کمپین خود باز گردد، بلکه باید بطور دقیق و اصولی و با زبانی که علاوه بر نخبگان حزب دموکرات و طبقات بالای رأی دهندگان، اقشار عادی طرفداران این حزب را نیز در بر گیرد به تشریح برنامه های خود در زمینه های مورد نگرانی آنها نظیر اقتصاد و بیمه درمانی بپردازد. اوباما البته وقت چندانی ندارد. حمایت غافلگیر کننده روزنامه نیویورک تایمز-- که روزنامه ای با تمایلات لیبرال و پیشرو است-- از هیلاری کلینتون نشان دهنده تقویت این طرز تفکر است که در صورت ادامه روند فعلی، بسیاری از رأی دهندگان حزب دموکرات با وجود علاقه به شخصیت و منش اوباما (style) در نهایت بعلت چالشهای داخلی و خارجی پیش رو به احتمال بسیار قوی هیلاری کلینتون و قابلیت و تجربه او (substance) را ترجیح خواهند داد. این برتری را حتی دیشب نامزدهای جمهوریخواه در مناظره دیشب خود چندین بار با به زبان آوردن نام هیلاری و حمله به او تأیید کردند و این در حالی است که در آخرین مناظره آنها در نیوهمپشایر این اسم اوباما بود که بعنوان پیشتاز حزب دموکرات بارها به زبان آمد.
آیا پیروزی احتمالی اوباما در انتخابات فردا نیروی روانی لازم را به کمپین او باز خواهد گرداند؟ آیا ریسک هیلاری کلینتون در ترک کارولینای جنوبی برای پایین آوردن توفعات و حملات مکرر بیل کلینتون به اوباما و رسانه ها نتیجه معکوس خواهد داشت؟ آیا جان ادواردز می تواند کلینتون را جا بگذارد و دوم شود و بدین ترتیب کمپین کلینتون را به مانند آیوا دچار سر گیجه کند؟ آیا هیلاری کلینتون با یک شکست بسیار نزدیک اثرات روانی پیروزی اوباما را از بین خواهد برد و جایگاه خود را بعنوان پیشتاز حزب دموکرات تثبیت خواهد کرد؟

تا فردا ساعت 7 شب منتظر می مانیم.

۱۳۸۶ بهمن ۴, پنجشنبه

حمایت نیویورک تایمز از هیلاری کلینتون و جان مک کین

لحظاتی پیش روزنامه نیویورک تایمز حمایت خود را از هیلاری رادم کلینتون در بین نامزدهای دموکرات و جان مک کین در بین نامزدهای جمهوریخواه رسما اعلام کرد. نیویورک تایمز در سر مقاله خود هیلاری کلینتون را بعلت "برخورداری از دانش، تجربه و خرد بالا" بهترین گزینه حزب دموکرات برای بازپس گیری کاخ سفید دانست. نیویورک تایمز همچنین جان مک کین را بعلت "تلاش برای ایجاد قوانین معقول و مورد حمایت هر دو حزب دموکرات و جمهوریخواه و همینطور عرضه انتخاب های بیشتر به دامنه گسترده تری از مردم آمریکا در مقایسه با رقیبان خود،" لایق نامزدی حزب جمهوریخواه در انتخابات ریاست جمهوری ماه نوامبر دانست.

البته باید این نکته را هم اضافه کنم که واقعا معلوم نیست که حمایت روزنامه ها و اشخاص مهم از نامزدها تا چه اندازه در نتیجه نهایی اثر قابل توجه دارد. با این وجود شکی نیست که این حمایتها، بخصوص اگر از سوی اشخاص و یا نهادهای بسیار معروف و مهم صورت گیرد، می تواند بعلت خبر ساز بودن آنها حداقل در کوتاه مدت از لحاظ روانی تأثیر گذار باشد.

آخرین تحولات در انتخابات مقدماتی آمریکا

دوستان عزیز کم خوابی های این چند وقت گذشته آرام آرام دارد تأثیرش را بر من نشان می دهد، این است که در این دو روز گذشته با توجه به این مسأله و گرفتاریهای دیگر مجال نوشتن پیدا نکردم. گزارش مفصل بعدی ام را تا قبل از انتخابات روز شنبه کارولینای جنوبی خواهم نوشت. تا آن موقع این شما و این هم تحلیلی سریع و کوتاه از آخرین رویدادهای انتخابات مقدماتی ایالات متحده آمریکا:

۱-همانطور که می دانید هیلاری کلینتون انتخابات نوادا را در رآی گیری عمومی (popular vote) برد اما در نهایت از 25 نماینده ایالت نوادا اوباما یک delegate بیشتر نصیب خود کرد (13 به 12). این مسأله بر می گردد به سیستم پیچیده امتیاز دهی در این انتخابات که همانطور که قبلا اشاره کردم به شکل نسبی proportional انجام می شود. من سعی خواهم کرد این مسأله را بزودی تا قبل از Super Duper Tuesday در مطلبی جداگانه کاملا توضیح دهم، چرا که در انتخابات روز سه شنبه بزرگ هم مسلما با این تقسیم بندی ها دوباره روبرو خواهیم شد. در حال حاضر تعداد نماینده های تصاحب شده در هر دو طرف دعوا آنقدر زیاد نیست که یکی اینور و آنور تأثیر آنچنان در روند فعلی انتخابات بگذارد.
۲- به نظر من مناظره روز دوشنبه (حداقل ساعت اول آن) را هیلاری کلینتون از اوباما برد. کلینتون در اکثر اوقات بسیار محکم، خشن و در عین حال آرام و حرفه ای به نظر می رسید، در حالیکه اوباما بیشتر زمان خود را به دفاع از اتهاماتی که کلینتون و شوهرش در این چند وقت اخیر متوجه او کرده اند گذراند و مجالی برای تمرکز بر روی پیام و برنامه های اصلی انتخاباتی خود پیدا نکرد. این دقیقا همان چیزی بود که خانم کلینتون در نظر داشت چرا که هر چقدر اوباما بیشتر درگیر جدال لفظی با هیلاری و بیل کلینتون شود تمرکز بر روی هدف و پیام اصلی خود را بیشتر از دست خواهد داد. یک مسأله دیگر هم این که هر چقدر اوباما سخنور ماهری است به همان اندازه مناظره کننده وحشتناک ضعیفی است. در صورت تصاحب نامزدی حزب دموکرات او باید فکری به حال این قضیه بکند چون در غیر اینصورت جمهوریخواهان او را زنده زنده خواهند خورد.
۳- در مورد انتخابات روز شنبه مطلبی جداگانه خواهم نوشت اما تا همین جا بدانید که هیلاری کلینتون با ترک کارولینای جنوبی به مدت دو روز و در عوض کمپین کردن در ایالات دیگر تقریبا همه را از لحاظ روانی آماده پذیرش شکست خود کرده است. همین مسأله عامل سورپریز را از پیروزی احتمالی اوباما خواهد گرفت. از همین رو اوباما نه فقط باید روز شنبه ببرد، بلکه باید با اختلاف فاحش و با بهره گیری از رأی های طیفهای مختلف رأی دهندگان و نه فقط سیاهان ببرد تا برای کلینتون همچنان رقیب جدی باقی بماند. در این مورد به قول اینوریها Stay tuned!
۴-دموکراتها سه شنبه هفته آینده همزمان با جمهوریخواهها در فلوریدا به نامزدهای خود رأی خواهند داد اما درست به مانند میشیگان رأی های فلوریدا هم به حساب نخواهند آمد. تفاوت قضیه با میشیگان این است که این بار نام تمامی نامزدهای حزب دموکرات بر روی برگه انتخاباتی وجود دارد و برای همین پیروزی در این انتخابات حتی به صورت سمبلیک در ایالتی که حدود یک میلیون رأی دهنده دارد از لحاظ روانی بسیار مهم است. در این مورد هم Stlll more to come!

۵-لپ کلام اینکه فعلا به نظر می رسد شرایط در حال حاضر به نفع هیلاری کلینتون و جان مک کین پیش می رود اما این که روند حوادث فردا و شنبه و اصولا تا سه شنبه بزرگ چگونه پیش برود را حتی یک درصد هم نمی توان پیش بینی کرد (بخصوص با این سر و صداهایی که بیل کلینتون هر روز به راه می اندازد.) اگر طرفدار مک کین و کلینتون هستید فعلا امشب را راحت بخوابید تا فردا.

۱۳۸۶ دی ۳۰, یکشنبه

تو چه می دانی شام غریبان چیست اگر شام غریبانه خانه ابراهیم را ندانی؟

از دیروز که در اخبار دیدم ابراهیم لطف اللهی، دانشجوی رشته حقوق دانشگاه پیام نور سنندج، زیر شکنجه بازجویان اداره اطلاعات سنندج کشته شده است داشتم با خودم کلنجارمی رفتم که خشم و سرخوردگیم را بر سر که خالی کنم و چه بنویسم که تمامی آنچه را که در این رابطه در درونم می گذرد با صدای بلند فریاد زند، تا اینکه همین الان به مطلبی بر خوردم در سیبستان که به زیبایی هر چه تمامتر همان فریاد می زند که سالیان سال است بر دل بسیاری از ما سنگینی کرده است:

دلمان به عاشورایی خوش است که دیگر هیج چیزی از پیام حسین در آن نمانده است. جز پوست. جز نذری و ناهار ظهر عاشورا. جز دسته های رنگارنگ خودنمایی. جز روضه خوانی بی خون. جز مداحی های پوچ. اوف بر این شیعیان که زنجیر می زنند و قمه بر می دارند و کلام حقی نمی توانند گفت و سوالی نمی توانند کرد و حقی را پاس نمی توانند داشت و هر غلطی را توجیه می توانند کرد. عاشورای امسال روز شرمندگی بود. آن زیارتنامه خوانی به چه کار می آیدت که لعنت می خوانی بر هر که حسین را کشت و یا شنید که کشته شده و راضی بود وقتی خودت یا چنانی که از دنیا بی خبری و نمی دانی جوان کشی راه انداخته اند و یا می شنوی که جوانی کشته شد به جور و ساکت و راضی می مانی؟ تو چه می دانی شام غریبان چیست اگر شام غریبانه خانه ابراهیم را ندانی؟ خانه زهرا را ندانی؟ یا اصلا قصه را ندانی؟
به نویسنده این مطلب فوق العاده درود فراوان می فرستم. اصل نوشته را اینجا بخوانید.

مک کین و کلینتون چگونه پیروز شدند

بعنوان یکی از طرفداران پر و پا قرص جان مک کین و همینطور یکی از طرفداران هیلاری کلینتون در بین نامزدهای دموکرات تبریک عرض می کنم به دوستانی که طرفدار این دو نامزد ریاست جمهوری آمریکا هستند و بخصوص تسلیت ویژه عرض می کنم خدمت طرفداران باراک اوباما.

اجازه بدهید اول بپردازم به پیروزی بزرگ جان مک کین. جان مک کین در حالی امشب انتخابات مقدماتی کارولینای جنوبی را برد که هشت سال پیش همین ایالت رادر رقابتهای مقدماتی به جرج بوش باخته بود. امشب وقتی او را در هنگام ایراد سخنرانی پیروزی اش می دیدم که چگونه خوشحالی در چهره اش موج می زد، به این فکر می کردم که چگونه هشت سال پیش بعد از شکست در این ایالت مقابل بوش، او احتمالا به این فکر می کرده که با وجود سن و سال بالایش، فرصت دیگری برای رقابت در انتخابات ریاست جمهوری نصیبش نخواهد شد. اما این قهرمان به معنای واقعی کلمه هم اکنون و پس از هشت سال در سن 71 سالگی اینجاست، آنهم در حالیکه کمپین او در اواسط تابستان 2007 تقریبا ورشکست شده بود و بسیاری در همان زمان از او خواستند از رقابت کنار بکشد تا به حیثیت چندین ساله اش لطمه ای وارد نشود.

سناتور مک کین علاوه بر تلاش و کمپین فوق العاده اش در کارولینای جنوبی که توانست جمهوریخواهان تا حدودی محافظه کار بسیاری را بر خلاف هشت سال پیش به خود جلب کند، پیروزی امشب را مدیون فرد تامپسون هم هست که در بسیاری از مناطق شمالی کارولینای جنوبی --محل سکونت بسیاری جمهوریخواه های مذهبی (اونجلیستها)-- در رقابت شدید با مایک هاکبی از میزان رأی های هاکبی، رقیب اصلی مک کین در این ایالت، به میزان قابل ملاحظه ای کاست.

کارزار بعدی نامزدهای جمهوریخواه روز 29 فوریه در ایالت فلوریدا است که رقابت بسیار مهم و حساسی تلقی می شود. در فلوریدا جان مک کین باید نه تنها با میت رامنی و مایک هاکبی، که با رودی جولیانی، که برای اولین بار بعنوان یک رقیب قدرتمند وارد میدان می شود، به یک رقابت سخت بپردازد. او باید همچنین به این فکر باشد که چگونه جمهوریخواهان سنتی و محافظه کار ( که امروز فقط سه نفر از هر ده نفر آنها به مک کین رأی دادند) را بخصوص در ایالاتی نظیر کالیفرنیا و آریزونا که به رأی دهندگان مستقل اجازه شرکت در انتخابات مقدماتی جمهوریخواهان نمی دهند به سوی خود بکشاند. به هر شکل، برنده فلوریدا با دست کاملا بالا پای به میدان رقابت بزرگ روز Super Duper Tuesday (سه شنبه بزرگ) خواهد گذاشت، بخصوص اگر این برنده جان مک کین باشد که تا بحال دو پیروزی مهم دیگر نیز کسب کرده است.

در نوادا امروز هیلاری کلینتون در حالی باراک اوباما را شکست داد که به نظر می آمد اوباما با با حمایت بزرگترین اتحادیه کارگری نوادا با 60,000 نفر عضو در موقعیت بهتری قرار دارد. آنالیز نتایج امروز نشان می دهد که امروز علاوه بر رأی دهندگان زن، رأی دهندگان لاتین تبار هم نقش بسیار عمده ای در پیروزی کلینتون ایفا کردند که این می تواند خبر خوبی برای او در رقابتهای پیش رو در کالیفرنیا و نیویورک که در صد قابل ملاحظه ای از چمعیت آنها لاتین تبار هستند باشد. علاوه بر این، 50 درصد از رأی دهندگان امروز از وضعیت اقتصادی آمریکا بهنوان بزرگترین نگرانی خود یاد کردند که کلینتون در بین آنها با اختلاف 10 درصد اوباما را شکست داد. این نشان می دهد که هر اندازه اهمیت مسأله اقتصاد نزد رأی دهندگان بیشتر شود هیلاری کلینتون به همان میزان در موقعیت مناسبتری قرار خواهد گرفت.

از طرف دیگر 83 درصد از رأی دهندگان سیاهپوست امروز به اوباما رأی دادند که او را در موقعیتی بسیار مناسب در رقابت هفته آینده در کارولینای جنوبی، که نصف جمعیت رآی دهنده آن سیاه پوست هستند، قرار می دهد. اما اوباما برای پیروزی در رقابتهای بعد از کارولینای جنوبی نیاز به تصاحب آرا طیفهای بیشتری از دموکراتهای سنتی دارد. در روزهای آتی بیشتر این مسأله را توضیح خواهم داد.

بنابراین اینطور که به نظر می رسد پیروزی اوباما در کارولینای جنوبی با توجه به بافت جمعیتی آن و حضور جان ادواردز که به احتمال قوی از میزان رأی سفید پوستان به کلینتون خواهد کاست (ادواردز در کارولینای جنوبی متولد شده و چهار سال پیش هم این ایالت را از جان کری برد، هر چند که اینبار شانسی برای بردن ندارد) حتمی به نظر می رسد. با در نظر گرفتن این مسأله فکر می کنم تیم کلینتون حداکثر تلاشش را معطوف به رساندن فاصله نتیجه به حداقل کند تا از اهمیت پیروزی قابل انتظار اوباما تأثییرات روانی آن در آستانه روز سه شنبه بزرگ تا حد امکان بکاهد.

۱۳۸۶ دی ۲۷, پنجشنبه

پیروزی هیلاری کلینتون در ایالت میشیگان چه معنایی دارد

در مورد پیروزی هیلاری کلینتون در انتخابات میشیگان ذکر یکی دو نکته ضروری است:

۱- ایالت میشیگان بدون اجازه از حزب دموکرات تاریخ انتخابات مقدماتی خود را جلو کشید و روی همین اصل هم کمیته ملی حزب دموکرات اعلام کرد بعلت سرپیچی میشیگان از دستور العمل این حزب نمایندگان این ایالت در رقابتهای مقدماتی تراز نخواهند شد. همین حالت برای فلوریدا هم اتفاق افتاد. بنابراین پیروزی کلینتون در این ایالت و همینطور پیروزی هر کدام از نامزدهای حزب دموکرات در فلوریدا تشریفاتی است و اثری بر روی رقابتهای مقدماتی نمی گذارد.
۲- بعد از این که حزب دموکرات تصمیم به تنبیه ایالت میشیگان گرفت اکثر نامزدهای حزب خود را از رقابت در این ایالت کنار کشیدند ولی هیلاری کلینتون و کریس داد تصمیم گرفتند تا نامشان را بر روی برگه رأی باقی نگه دارند. در نهایت هیلاری کلینتون در انتخابات میشیگان 55٪ آرا را در مقابل 40٪ آرا «بی طرف» کسب کرد و اول شد، گرچه بسیاری از کارشناسان همین نتیجه را هم ضعیف می دانند. اما آنالیز این نتیجه به نظر من صحیح نیست چون به احتمال فراوان بسیاری از رأی دهندگان دموکرات بخصوص طرفداران کلینتون با توجه به تشریفاتی بودن انتخابات اصلا در آن شرکت نکردند.
در حال حاضر در شمارش نمایندگان تصاحب شده توسط نامزدهای حزب دموکرات هیلاری کلینتون با 187 نماینده پیشتاز است و باراک اوباما با 89 نماینده در رده دوم قرار دارد. بار دیگر یاد آوری می کنم که نامزد حزب دموکرات برای تصاحب نامزدی حزب نیاز به تصاحب 2025 نماینده دارد.

انتخابات بعدی حزب دموکرات روز شنبه درایالت نوادا با 33 نماینده و و یک هفته پس از آن در ایالت کارولینای جنوبی با 54 نماینده برگزار می شود. با توجه به این که باراک اوباما از حمایت بزرگترین اتحادیه کارگری نوادا برخوردار است و در کارولینای جنوبی هم ۵۰ درصد رأی دهندگان سیاه پوست هستند به نظر می آید شانس او در هر دو ایالت از کلینتون بیشتر است. اما فراموش نکنید که نتیجه رقابتهای مقدماتی حزب دموکرات بصورت نسبی (proportional) تعیین می شود، یعنی این که برنده یکباره تمام نماینده ها را به خود اختصاص نمی دهد، بلکه به میزان هر درصد رأی ای که به او تعلق گرفته همان درصد نماینده نیز به او تعلق می گیرد.

۱۳۸۶ دی ۲۶, چهارشنبه

پیروزی میت رامنی و بازگشت نامزدهای جمهوریخواه به خانه اول

خشایار خیرخواه - تورنتو

با شکست جان مک کین و پیروزی میت رامنی در انتخابات امشب در میشیگان رقابت بین نامزدهای حزب جمهوریخواه پیچیده تر شد. تا بحال چهار انتخابات مقدماتی برای تعیین نامزد حزب جمهوریخواه بر گذار شده که در سه رقابت اصلی آن در آیوا، نیو همپشایر و میشیگان سه نامزد مختلف به پیروزی رسیده اند. با توجه به پیروزی رامنی در انتخابات امشب:

۱- به نظر جولیانی باید از نتیجه رأی گیری امشب بسیار خوشحال باشد، چه را که فعلا پیشتازی در حزب جمهوریخواه وجود ندارد. اما نکته قابل توجه راجع به جولیانی این است که او امشب--بواسطه عدم کمپین در میشیگان-- به شکل تحقیر آمیزی حتی از ران پال هم کمتر رأی آورد. باید دید این مسأله از لحاظ روانی چه اثری بر عملکرد او در فلوریدا خواهد گذاشت.

۲- با توجه به نتایج امشب شاید بتوان نتیجه گرفت که وضعیت بد اقتصادی میشیگان و نقطه ضعف جان مک کین در زمینه اقتصاد که در عوض نقطه قوت رامنی به شمار می اید در شکست او تأثیر فراوان داشته است. علاوه بر این، جان مک کین ظاهرا هنوز در بین جمهوریخواههای سنتی مشکل دارد. او تا بحال ( و حتی همین امشب) بیشترین رأی را از بین رأی دهندگان مستقل کسب کرده است. با این شکست سنگین دو سوال مهم در رابطه با او پیش می آید: آیا او بالاخره خواهد توانست رأی دهندگان سنتی حزب جمهوریخواه را به سمت خود بکشاند؟ سوال دوم این است که آیا شکست مک کین اثر روانی منفی بر کمپین او در کارولینای جنوبی خواهد داشت؟

با توجه به وضعیت پیش آمده شاید تکلیف نامزد جمهوریخواه حتی در روز Super Duper Tuesday (سه شنبه بزرگ) نیز روشن نگردد. ولی اگر مک کین در کارولینای جنوبی که ایالتی نظامی است با تکیه بر سابقه قابل توجه خود در امور نظامی و امنیت ملی از سد هاکبی و طرفداران مذهبی او بگذرد و با استفاده از نیروی روانی این پیروزی (momentum) بتواند از سد جولیانی و رامنی احیا شده در فلوریدا نیز عبور کند آنوقت دوباره به شانس اول نامزدی حزب جمهوریخواه بدل می گردد. البته فعلا مسأله بردن برای جمع آوری بیشترین تعداد نماینده (delegates) ظاهرا از بردن برای ایجاد نیروی روانی (momentum) در هر دو کمپ دموکرات و جمهوریخواه مهمتر شده است.

مناظره دموکراتها هم امشب در لاس وگاس انجام شد و بسیار بی مزه و بی خاصیت از آب در آمد. با توجه به درگیری لفظی شدید دو کمپ کلینتون و اوباما بر سر مسأله "نژاد" (race) که هفته پیش آغاز شد و دیروز با سخنان باب جانسون مدیر شبکه BET و یکی از طرفداران سیاهپوست هیلاری بر ضد اوباما به اوج خود رسید تمام هدف این مناظره ظاهرا این بود که آتش این مساله را تا حدودی (اگر نه کاملا) بخواباند، در نتیجه بیشتر لحظات این مناظره به تعارف گذشت تا حدی که صدای بسیاری از بیننده ها هم در آمد. اما بهر هال دو نکته را لازم می دانم بعد از دیدن این مناظره در اینجا ذکر کنم:

۱- دانش کلینتون درباره مسائل مهم نظیر مشکلات فعلی مسکن در آمریکا، انرژی و اقتصاد مثال زدنی است. او در این زمینه ها امشب یک سر و گردن از اوباما و ادواردز بالاتر نشان داد.(هر چند که نظرات او در زمینه عراق مانند نظرات دیگر دموکراتها در این زمینه کاملا کوته بینانه است.)
۲-از سوی دیگر اوباما منشی گیراتر آمیخته با حس شوخ طبعی خاصی دارد که در هیلاری کلینتون و جان ادواردز آن را نمی توان یافت.
با توجه به همین دو نکته گمان من این است که انتخاب رأی دهندگان بین دانش و تجربه هیلاری کلینتون (substance) و کاراکتر الهام بخش اوباما (style) پیروز حزب دموکرات را درنهایت تعیین خواهد کرد.

تا قبل از انتخابات روز شنبه دموکراتها در نوادا و جمهوریخواهها در کارولینای جنوبی بیشتر به بررسی نتایج امشب خواهم پرداخت و مطلبی هم راجع به چگونگی تعیین نماینده delegates ایالتها برای کنوانسیون حزب جمهوریخواه خواهم نوشت.